บันทึก

นัก(อยาก)เขียน/คนทำหนังสือ/บล็อกเกอร์ – แท้จริงแล้วผมเป็นอะไร?

ผมมักมีเรื่องอยากอัปบล็อกทุกๆ วันศุกร์ (ถ้าหากไม่เหนื่อยล้าจากงานประจำเสียก่อน ผมมักจะเขียนหนังสือเสมอ)

ไม่อาจพูดได้ว่าตัวเองเป็นคนทำหนังสือเต็มตัว เพราะว่าฝีมือ และประสบการณ์นั้นยังอ่อนด้อยนัก แต่ก็ยอมรับว่า ทำงานเกี่ยวกับการขีดเขียนในระดับหนึ่ง

งานที่ผมทำเป็นกองบรรณาธิการนิตยสารรายเดือน ซึ่งแต่ละเดือนก็จะมีคอลัมน์รับผิดชอบ (ซึ่งส่วนมากจะเป็นคอลัมน์สัมภาษณ์) และต้องเขียนให้เสร็จในระยะเวลากำหนด

บางครั้ง งานเขียนที่ทำในที่ทำงาน ก็อาจจะไม่ได้เป็นงานที่เราอยากจะเขียนมาก (แต่ถ้าได้สัมภาษณ์คนที่เราชอบ หรืออยากคุยมานานแล้ว ก็อยากจะเขียนงานนั้นออกมามากเป็นพิเศษ) ผมเลยมาเขียนเรื่องที่อยากเล่าลงไปในบล็อก หรือไม่ก็เรื่องสั้น และตอนนี้กำลังจะเริ่มงานเขียนประเภทใหม่ที่เพิ่งได้ฝึกฝนมา นั่นก็คือ งานเขียนเชิงสารคดี ซึ่งจะมีทั้งรูปแบบกลุ่ม (กลุ่มนักเขียนและช่างภาพสารคดีอิสระ “วรรคทอง”) ซึ่งเป็นการรวมตัวกันจากค่ายสารคดี ครั้งที่ 10 ค่ายสร้างคนบันทึกสังคม ที่ผมได้ไปเข้าร่วมมา และงานเขียนสารคดีเดี่ยวๆ ของตัวเอง

แม้กระนั้นก็ตาม งานเขียนบล็อก ก็เป็นงานที่ผมชอบมากที่สุดในบรรดางานเขียนที่ผ่านมา ด้วยความที่บล็อกเป็นพื้นที่ค่อนข้างจะส่วนตัว (คือไม่ค่อยมีใครเข้ามาอ่านมากเท่าใดนัก) บล็อกส่วนมากที่ผมเขียนจึึงเป็นบันทึกความคิด ความรู้สึก และพัฒนาการของตัวเองมากกว่า ผมจึงเขียนบล็อกออกได้อย่างเป็นตัวเองมากๆ อยากเล่าอะไรก็เล่า เล่าออกมาอย่างซื่อสัตย์

แม้เดี๋ยวนี้เราจะมีเฟซบุ๊ก ที่คอยอัปเดตความคิด ความรู้สึกให้คนได้มาอ่านและแสดงความคิดเห็นได้อย่างเสรี แต่ผมก็เชื่อว่า คงไม่มีใครอยากมานั่งอ่านบันทึกของเรายาวๆ แน่ๆ แค่ข่าวสั้นๆ ยังไม่ค่อยอยากจะอ่านกันเลย แต่จะไม่ให้โพสต์เลยก็ดูขัดๆ กับบุคคลิกที่เราชอบอ่าน ชอบเขียนอยู่ เลยเขียนเรื่องเบาๆ ส่วนเรื่องที่เราอยากเขียนมากๆ ก็เอามาลงในบล็อกแทน

การเขียนงานหลายๆ อย่าง มีวิธีคิด วิธีการเขียนที่ไม่เหมือนกัน แต่ผมไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า งานเขียนแต่ละชิ้นนั้น ผมไม่อาจทิ้งตัวตนของผมได้เลย ผมจะไม่มีความสุขหากงานเขียนแต่ละชิ้น ไม่มี “ผม” อยู่ในนั้น ผมอยากให้งานเขียนที่ผลิตออกมา มีความเป็นตัวเอง ทั้งเรื่องการนำเสนอประเด็น การเรียบเรียง มุมมองของการเขียน การถ่ายทอดอารมณ์ อยากให้ทุกอย่างออกมาเป็นตัวเองมากที่สุด

แต่ก็ต้องยอมรับ ว่าทุกอย่างอาจไม่เป็นอย่างที่เราคิด บล็อกนี้อาจจะเป็นการบ่น ระบายความในใจ ของคนที่นานๆ จะมีเวลาว่างมาเขียนอะไรอย่างหนึ่ง ก่อนจะจมหายไปกับกองข้อมูลและต้นฉบับ รวมไปถึงเทปที่ต้องแกะ และการเขียนต้นฉบับที่รีดเค้นพลังชีวิตออกมาจนถึงหยดสุดท้าย

การทำงานเขียน ต้องใช้ความรับผิดชอบอย่างมาก ผมยังอ่อนด้อยในเรื่องนี้มากนัก ยังต้องฝึกฝน แบ่งเวลา หาจังหวะการเขียนงานของตัวเอง เผื่อแผ่ขยายขอบเขตการทำงานของตัวเองให้กว้างขึ้น มีเวลาเขียนงานและทดลองทำอะไรมากกว่านี้

ไม่อย่างนั้นก็คงจะเติบโตในเส้นทางสายนี้ได้ยากเหลือเกิน

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s