บันทึก

ผัดกะเพรา แก้วเหล้า และบทสนทนาของเราสองพ่อลูก

285

เมื่อก่อนเราสองคนพ่อลูกไม่ค่อยได้คุยกันมากเท่าไหร่ เนื่องจากเวลาของผมกับพ่อไม่ค่อยตรงกันนัก
พ่อเป็นข้าราชการระดับสูงอยู่ต่างจังหวัด มีเวลากลับบ้านบ่อยๆ
ผมเป็นพนักงานบริษัท งานเยอะ ยุ่ง กลับบ้านมาก็นอนพักผ่อนอยู่ในห้อง

หลังจากที่ผมลาออกจากงานประจำ ก็มีเวลาอยู่บ้านมากขึ้น
ได้อยู่กับพ่อ คุยกับพ่อ ช่วงเวลาที่พ่อกลับมาที่บ้าน พ่อก็มักจะทำอาหารให้กินเสมอ
หากเป็นเมื่อก่อน ผมคงไม่ได้กินอาหารฝีมือพ่อเท่าไหร่ แต่เป็นตอนนี้ ผมมักไม่พลาดกับข้าวฝีมือพ่อเลยสักครั้ง

อาหารที่พ่อทำก็เป็นอาหารง่ายๆ
อย่างผัดกะเพรา ผัดผัก ต้มจืด หรือของทอดกินง่ายๆ (ส่วนมากพ่อจะทำเป็นกับแกล้มตอนกินเหล้ามากกว่า)
แต่เมนูที่พ่อทำอร่อยที่สุด (หรือจะเรียกว่าถูกปากผมที่สุด) ก็คือผัดกะเพรา ใส่วุ้นเส้น สูตรมั่วๆ ที่พ่อคิดขึ้นมาเอง
ทำมั่วๆ แต่ดันอร่อยถูกปากเหลือเกิน

วันนี้พ่อมาแปลก หยิบเหล้า blend 285 มาเทให้ผม ก่อนจะเทใส่แก้วของตัวเอง
ปกติผมไม่นิยมกินเหล้าที่บ้าน เพราะกินแล้วต้องเต้น ต้องมีที่ระบาย ซึ่งมักจะเป็นที่ถนนข้าวสารมากกว่า
แต่วันนี้พ่อเทเหล้าให้แล้ว ก็คงต้องดื่มด้วยกันหน่อย

เรื่องที่คุยกันไม่มีอะไรมาก นอกจากเรื่องชีวิตของผมนั่นเอง
“เป็นยังไงบ้าง ชีวิตที่ไม่มีงานประจำ”
“ก็โอเค พออยู่ได้ เงินเหลือน้อยลง แต่ก็ยังไม่ได้ลำบากอะไร”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน พ่อคงบอกให้ผมสมัครสอบข้าราชการ จะได้มีความมั่นคงและสบายเหมือนพ่อ แต่ผมก็พยายามทำให้เขาเห็นว่า ผมอยากเดินบนเส้นทางนี้มากกว่า อยากอยู่ได้ด้วยการเขียนหนังสือ – อยู่ได้ด้วยสิ่งที่ผมรัก

พ่อไม่พูดอะไรต่อ จิบเหล้าไป ดูทีวีไป
ผมก็ไม่ได้พูดอะไร จิบเหล้า และตักผัดกะเพราวุ้นเส้นขึ้นมากิน
เราถูกปกคลุมด้วยความเงียบ ผัดกะเพรา แอลกอฮอล์ และความเมามาย

พ่อจะคอยสอนผมตลอดเรื่องการใช้ชีวิต ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยมีสักครั้งที่พ่อจะไม่ห่วง
เป็นยังไง สบายดีมั้ย มีกินหรือเปล่า อยากเรียนอะไร จะทำงานอะไร จะอยู่ได้มั้ย?
ผมมักจะได้ยินคำถามเหล่านี้เสมอ

โดยเฉพาะช่วงนี้ ที่ผมออกมาใช้ชีวิตอย่างอิสระของตัวเอง
ผมลำบาก – พ่อรู้
ผมไม่ค่อยมีกิน – พ่อเป็นห่วง
แต่พ่อก็เคารพในการตัดสินใจของผม ที่อยากจะกำหนดเส้นทางของตัวเอง

นึกดีใจที่พ่อยังไม่รีบไล่ผมไปทำงานประจำ
แต่ก็เชื่อว่าเขาคงคอยดูผมอยู่เหมือนกัน ว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน
ห่วง แต่ไม่พูด, คิด แต่ไม่ถาม
ปล่อยให้ลูกเติบโตในแบบของตัวเอง

ผมเมาแล้ว พ่อก็คงไม่ต่างกัน
ผัดกะเพราพร่องลงไปเยอะ แต่ความอร่อยยังไม่พร่องไปเลย
ความรักของพ่อก็เช่นกัน

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s