ไม่มีหมวดหมู่

ในวันที่ไม่มีเธออยู่ในสมุดบันทึกอีกแล้ว

korkai

ผมเริ่มเขียนบันทึกมาเกือบปีแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่ซื้อ ‘หนังสือส่วนตัว ก ไก่’ มา และตั้งใจว่าจะบันทึกเรื่องราวในชีวิตตัวเองลงไปในนั้นอย่างซื่อสัตย์ และสม่ำเสมอ แต่ด้วยความขี้เกียจ ซึ่งมักจะเป็นข้ออ้างบ่อยๆ นั่นก็คือ ไม่มีเวลาเขียน ทำให้จำนวนหน้าในสมุดบันทึกของผมยังไม่ค่อยกระเตื้องเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่คิดว่าจะเขียนให้ได้ปีละเล่ม แต่ก็ดูเหมือนว่าจะต้องเลื่อนไป และบันทึกต่อไปเรื่อยๆ รอคอยวันที่จะได้จรดปากกาเขียนบันทึกหน้าสุดท้ายของเล่มแรกอันเป็นจุดเริ่มต้นนี้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง

ปกติแล้ว ผมมักจะเขียนเรื่องความรักลงไปในสมุดบันทึก เขียนด้วยลายมือของผมเองเสียมากกว่า ไม่ค่อยนิยมเขียนผ่านคอมพิวเตอร์มากเท่าไหร่นัก

เพราะการเขียนเรื่องความรัก ใช้ลายมือถ่ายทอดความรู้สึกเหล่านั้นได้อย่างตรงไปตรงมามากกว่า แน่นอน มันตรงกับใจของผมมากกว่าด้วย แน่นอน ในสมุดบันทึก เราสามารถเขียนอะไรก็ได้เท่าที่อยากเขียน ไม่ต้องกังวลว่าข้อความที่เขียนนั้นจะพาดพิงถึงบุคคลอื่น หรือทำให้ความลับรั่วไหล

ผมจึงเลือกเขียนถึง ‘เธอ’ ด้วยลายมือเสมอมา

ลายมือที่แสนบรรจง ลายมือที่กลั่นกรองมาจากความรู้สึก ความรักเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะเลือกสรรถ้อยคำนับพันมาเรียงร้อยลงไปบนหน้ากระดาษเพื่อคนที่เขารักได้ ผมเขียนบันทึกถึงเธอทุกวัน วันละหลายๆ หน้า และอยากจะเขียนจดหมาย เขียนโปสการ์ด จนอยากจะเขียนหนังสือที่อุทิศให้กับเธอ

แต่ผมก็ไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว

วันที่ข่าวร้ายมาถึง บันทึกของผมถูกสาดพ่นด้วยหมึกแห่งความเศร้า ผมหยิบเอาความเศร้าและความเสียใจของโลกทั้งใบมาแทนน้ำหมึก แล้วเขียนมันลงบนกระดาษ เขียน… เขียนมันออกมา จนกว่าความเศร้าจะจางหายไป แต่ก็ดูเหมือนว่ายิ่งเขียน มันกลับทำให้ผมจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรแห่งความโดดเดี่ยวอันไร้ก้น ที่ราวกับว่าผมจะไม่มีวันป่ายปีนขึ้นมาได้อีกแล้ว

ความเศร้าบุกจู่โจมผมอีกครั้งเมื่อรู้ข่าวว่าเธอมีคนใหม่ เป็นคนที่สามารถดูแลและมอบความรักแก่เธอได้ดีกว่าผม คนที่เช็ดน้ำตา คอยดูแลเธอไม่ห่าง และแน่นอน ตอนนี้เขาเป็นที่ได้ครอบครองหัวใจของเธอแล้ว – ไม่ใช่ผม

มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ข้อความที่เขียนลงไปในสมุดมีมากมายหลายความรู้สึก ทั้งเศร้า เหงา โกรธ เกลียด แค้น เสียใจ ความรักที่ล่มสลายพังทลายลงมา หัวใจที่บอบช้ำถูกบีบจนแหลกละเอียดคามือ ตอนนั้นผมไม่อยากทำอะไรอีกเลย ไม่อยากทำงาน ไม่อยากเขียน ไม่แม้กระทั่งอยากมีชีวิตอยู่

แต่ดูเหมือนกาลเวลาและความเข้าใจจะทำให้ผมกับเธอยังพูดคุยกันได้เหมือนเดิมอีกครั้ง ในฐานะพี่ชายและน้องสาว แต่มันก็เป็นได้แค่ในนามเท่านั้นแหละ ผมยังรักเธอเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป และจะไม่มีวันเปลี่ยนอย่างแน่นอน

ดูเหมือนว่าเขาที่เข้ามาในชีวิตเธอจะครอบครองรอยยิ้มและหัวใจของเธออย่างสมบูรณ์ ผมมองเห็นความสุขผ่านทางตัวอักษรและรูปภาพที่เธออัปโหลดมาให้เห็นอยู่บ่อยๆ ในเฟซบุ๊ก รอยยิ้มที่ผมไม่เคยได้รับ รอยยิ้มที่ไม่ใช่ของผม หรือของเธอ หากแต่เป็นรอยยิ้มของเขา ของเขาแต่เพียงผู้เดียว

แม้วันนี้จะไม่มีตัวตนของเธออยู่ในหนังสือส่วนตัว ก ไก่อีกต่อไปแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าตัวตนของเธอ ความรักของผมที่มีต่อเธอจะเลือนหายไปแต่อย่างใด

ผมยังจดจำเธอไว้ และยังจดจำอยู่ และจะจดจำตลอดไป

และงานเขียนชิ้นนี้คือหลักฐานว่าเธอยังคงอยู่ในหัวใจของผม – เสมอมา

Advertisements
Standard

2 thoughts on “ในวันที่ไม่มีเธออยู่ในสมุดบันทึกอีกแล้ว

    • ขอบคุณมากๆ เลยนะครับ จะพยายามเขียนเรื่องอื่นๆ ออกมาบ่อยๆ นะครับ : )

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s