วันละรูป วันละเรื่อง

วันละรูป วันละเรื่อง

phone

1

ช่วงจะสิ้นปีหรือเริ่มต้นปีใหม่ๆ เพื่อนหลายคนในเฟซบุ๊กก็เขียนสเตตัสทบทวนตัวเองในปีเก่า พร้อมกับตั้งเป้าหมายที่จะทำ หรือสิ่งที่อยากจะได้ในปีใหม่กันเต็มไปหมด ได้อ่านบ้าง ไม่ได้อ่านบ้าง ความจริงแล้วสิ่งเหล่านี้ก็เป็นกิจกรรมที่ผมชื่นชอบและมักจะทำอยู่เสมอเหมือนกัน เพียงแต่ปีนี้ไม่คิดอยากจะเขียนลงไปในพื้นที่สาธารณะมากสักเท่าไหร่ อยากจะเตือนตัวเองเอาไว้ในสมุดบันทึกแล้วพยายามทำให้ได้มากกว่า

แต่มันก็มีบางอย่างเหมือนกันที่เราพร้อมจะแชร์มันลงไปในโลกออนไลน์ อย่างเช่นเรื่องที่กำลังจะเขียนอยู่นี้

เล่าย้อนกลับไปนิดนึง คือจะบอกว่าตัวเองชอบถ่ายรูปได้มั้ย ก็พูดได้ไม่เต็มปาก แต่ถ้าเจออะไรที่อยากเก็บไว้ด้วยภาพ ก็จะยกกล้อง (มือถือ) มาบันทึกมันเอาไว้ และมักจะเอามาเปิดดูอยู่บ่อยๆ บางรูปจำได้บ้าง จำไม่ได้บ้าง รูปไหนชอบหน่อย อยากแชร์ก็อัปลงอินสตาแกรม ในเฟซบุ๊กให้คนอื่นชมด้วย แต่ก็เป็นอัตราส่วนที่น้อยหากเทียบกับรูปที่เราถ่ายมา

ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะว่ามีภาพไม่กี่ภาพ ไม่กี่ความรู้สึก หรือเป็นสัญลักษณ์แทนบางอย่างที่เราอยากสื่อสารให้คนอื่นรับรู้ หรือ ‘เห็น’ ในสิ่งที่เราอยากจะ ‘เป็น’

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม จำนวนภาพในแกลอรี่ของผมก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ วันเวลา

 

2

ปกติผมชอบใช้มือถือถ่ายรูป และกล้องจากไอโฟนก็ตอบสนองความต้องการของผมได้ดีทีเดียว เคยคิดเหมือนกันว่าแค่กล้องมือถือก็ถ่ายสวยขนาดนี้ (ในความเห็นของผม) จะมีกล้องดิจิตอลแพงๆ ไปทำไม (วะ)

กล้องที่น้องสาว (เหลือใช้และเอามา) ให้จึงถูกวางทิ้งไว้ในมุมห้องอย่างไม่ใยดี

จนกระทั่งไอโฟนห้าลูกรักของผมหน้าจอแตก แบตเสื่อมนั่นแหละ ความยุ่งยากวุ่นวายในชีวิตก็เริ่มขึ้น ผมต้องเปลี่ยนไปใช้กาแลกซี่โน้ตสาม ซึ่งดีตรงเรื่องการบันทึก หน้าจอที่ใหญ่ขึ้น แต่สิ่งที่ผมสูญเสียไปคือคุณภาพของกล้องถ่ายรูป ไม่รู้คนอื่นคิดเหมือนผมหรือเปล่า แต่จากการลองใช้กล้องมือถือของไอโฟนกับโน้ตสามนั้นมันช่างต่างกันหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว บางรูปถ่ายแล้วไม่ค่อยชัด เบลอบ้าง ไม่ค่อยพอใจเท่ากับที่ถ่ายด้วยไอโฟน แต่ครั้นจะเปลี่ยนมือถือก็ไม่มีเงิน เลยต้องกลับไปง้อเจ้า fujix20 ที่น้องให้มาแล้วเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน

ใครจะไปคิดว่าผมเจอของดีเข้าให้แล้ว

 

3

ตอนแรกที่เริ่มใช้กล้อง เอาจริงๆ ก็ไม่ค่อยรู้อะไรเท่าไหร่ เพราะตอนที่ใช้ไอโฟน แค่หามุมดีๆ ที่เราอยากถ่ายมันก็ออกมาสวยอย่างที่เห็นแล้ว พอมาใช้กล้องนี้ก็เลยติดโหมดออโต้ เจออะไรก็กดถ่ายมันไปทั่ว รูปที่ออกมาก็ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง แต่รวมๆ แล้วก็พอใจ

จนไม่กี่วันนี้เพื่อนเพิ่งซื้อกล้องมาใหม่ ฟูจิเหมือนกัน แต่รุ่นใหม่กว่า ล้ำกว่า ถ่ายออกมาสวยกว่า ก็เลยมีความคิดอยากจะถ่ายรูปให้สวยแบบนั้นบ้าง เท่าที่ความสามารถของกล้องเราจะพาไป อีกอย่างคือผมยังไม่รู้จักกล้องที่ถืออยู่ในมือดีเท่าไหร่เลย มันทำอะไรได้บ้าง มีปุ่ม มีโหมดอะไรให้ใช้งานได้อีกมั้ย นอกจากปุ่มชัตเตอร์ ผมก็ค่อยๆ ทำความรู้จักกับค่า f ชัตเตอร์สปีด การปรับตั้งค่าต่างๆ ของกล้องให้ตรงกับที่เราอยากได้มากที่สุด

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจมันมากสักเท่าไหร่หรอก แต่ก็คิดว่าถ้าเราถ่ายบ่อยๆ ลองใช้กล้องไปเรื่อยๆ ให้ชินมือ ก็คิดว่าคงเข้าใจและถ่ายได้อย่างที่อยากถ่ายไปเอง

 

4

ถ้าเปรียบบทความนี้เป็นหนัง คงเป็นการ flashback ที่กินเวลาไปมากพอสมควร
สิ่งที่ผมตั้งใจและอยากจะแชร์ในพื้นที่ออนไลน์ในปีนี้ก็เกี่ยวกับการถ่ายรูปนี่แหละครับ ด้วยความที่กำลังสนใจศาสตร์การถ่ายรูป และอยากพัฒนาทักษะการเขียนของตัวเองให้มันได้เรื่องได้ราวกว่าเดิมแล้ว ก็เลยอยากจะลองถ่ายรูปและเขียนเรื่องประกอบกันให้ได้วันละรูป วันละเรื่อง ซึ่งผมคิดว่าเป็นการท้าทายที่น่าสนุกอยู่ไม่ใช่น้อย เพราะเอาจริงๆ การหยิบกล้องไปถ่ายรูป แค่ที่บ้านก็มีอะไรให้ถ่ายเยอะแยะแล้ว ส่วนการเขียน ถ้าหากเรามีวินัยกับมันได้ก็ถือเป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน

เพราะฉะนั้นการชาเลนจ์ตัวเองแบบนี้ก็เป็นอะไรที่ผมอยากจะทำให้ได้ในปีนี้

 

5

หวังว่าจะได้เห็นพัฒนาการด้านการถ่ายรูปและการเขียนของตัวเองที่ดีขึ้นในทุกๆ วันนะ

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s