ไม่มีหมวดหมู่

ข้อความผ่านตัวอักษรทางไกล

5

โปสการ์ดสอนให้เราเป็นทั้งผู้ให้และผู้รับ
ตอนที่เริ่มเขียนโปสการ์ดใหม่ๆ เอาจริงๆ ก็คือเขียนเองส่งเอง ให้ตัวเองอ่าน ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน เพราะกว่าโปสการ์ดจะส่งมาถึงบ้าน ก็มีระยะเวลานานพอสมควร
เราอาจลืมไปแล้วว่าเขียนอะไรไว้บ้าง พอได้อ่านก็นึกออกเองว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่ถึงเขียนข้อความแบบนั้นลงไป
พักหลังๆ ค่อยได้เขียนโปสการ์ดส่งให้เพื่อน แลกกันส่งโปสการ์ดกันบ้าง ก็เป็นความรู้สึกที่ดีเช่นกัน

โปสการ์ดที่เพิ่งได้รับมานี้เป็นโปสการ์ดเนื่องในโอกาสคริสต์มาสและปีใหม่ เป็นโปสการ์ดจากเพื่อนที่รู้จักกันตอนงานสัปดาห์หนังสือ
ข้อความที่เขียนมาอ่านแล้วก็รู้สึกดีจากกำลังใจที่ส่งผ่านมาทางตัวอักษร
เป็นความรู้สึกดีที่เฟซบุ๊กหรือไลน์ก็ให้ไม่ได้

ยิ่งได้อ่านหนังสือ 7.300 วันที่เรารักกัน ที่คนรักของนักเขียนเจ้าของหนังสือก็มักจะส่งโปสการ์ดมาให้อยู่เสมอๆ
เป็นข้อความที่รู้กันแค่สองคน ส่งผ่านความรู้สึก ณ ตอนนั้นเอาไว้ให้คนอ่านได้อ่านในอีกระยะเวลาต่อมา
และที่สำคัญคือมันสามารถเก็บรักษาเอาไว้ได้นาน หยิบมาอ่านทีไรก็คิดถึงได้ตลอด

ผมเริ่มส่งโปสการ์ดไปให้เธอมากขึ้นหลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้จบ
อยากจะส่งความรู้สึกดีๆ นี้ไปให้ผ่านข้อความและลายมือที่ตั้งใจเขียน
อยากให้ได้อ่าน อยากให้เข้าใจความรู้สึกที่ส่งไป
เธอบอกทุกครั้งว่าได้รับโปสการ์ดแล้ว
แต่ได้รักหรือเปล่านั้น
ผมก็ยังรอคำตอบนั้นอยู่

Advertisements
Standard
ไม่มีหมวดหมู่

โปสการ์ดและคำขอบคุณ

ยังจำความรู้สึกแรกที่ได้รับโปสการ์ดจากเพื่อนได้มั้ยครับ ตอนที่ได้รับมา มองดูรูปภาพและพลิกอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือของผู้ส่งอย่างตั้งอกตั้งใจ (แม้ว่าจะอ่านไม่ค่อยออกบ้างก็ตาม) ก็ยังรู้สึกดีที่ได้รับโปสการ์ดอยู่ดี

ผมก็ไม่ค่อยจะได้รับโปสการ์ดมากเท่าไหร่หรอกครับ เพิ่งจะได้ช่วงหลังๆ นี้เอง

ค้นพบว่าเพื่อนที่รู้จักหลายคนเป็นนักเขียนโปสการ์ดตัวยง ไปไหนก็เขียนกลับมา (บ้างเขียนให้ตัวเอง บ้างเขียนให้คนอื่นก็มี) หรือพีคๆ ก็เขียนจดหมายให้ไปเลย — ผมว่าตรงนี้มันน่ารักและอยากเอาไปใช้บ้าง

ไปเชียงใหม่ครั้งนี้ผมเลยตั้งใจว่าจะเขียนโปสการ์ดไปให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ อย่างน้อยสามคน และเขียนให้ตัวเองอีกใบหนึ่งเพื่อเป็นที่ระลึกว่าเราได้ไปที่นั่นมาแล้ว

แต่ละคนที่รู้จักย่อมมีข้อความและความรู้สึกที่อยากจะเขียนถึงไม่เหมือนกัน เขียนให้เพื่อนก็แบบหนึ่ง เขียนให้รุ่นพี่ก็แบบหนึ่ง เขียนให้คนที่ (แอบ) ชอบก็แบบหนึ่ง

ผมสนุกกับการเลือกลายโปสการ์ดและการเขียนมากพอสมควร ว่าลายไหนจะเหมาะหรือไม่เหมาะกับใคร จะเขียนข้อความแบบไหนลงไปดี

แน่นอน ทุกคนที่เขียน ผมเขียนให้ด้วยใจจริงๆ เนื้อหาที่ผมเขียนทุกอันจะต้องมีคำว่า “ขอบคุณ” อยู่เสมอ

ขอบคุณที่เราได้เจอกัน
ขอบคุณที่เราได้รู้จักกัน
ขอบคุณที่เราได้เป็นเพื่อน
ขอบคุณที่เราได้รักกัน
ขอบคุณที่ให้เราส่งโปสการ์ดไปให้

ผมชอบคำนี้ มันเหมาะกับการสื่อสารที่มีความจำกัดแบบนี้ เพราะมันไม่ได้ตีความยากและซับซ้อนมาก

ทุกครั้งที่เขียน ผมจะมีความรู้สึกทุกครั้ง และจินตนาการว่าตอนที่เขาได้รับโปสการ์ดนี้จะรู้สึกอย่างไร จะยิ้ม จะหัวเราะ จะดีใจ หรือจะแสดงออกอย่างไร

ผมอยากรู้จริงๆ

มันเป็นความสึกเล็กๆ ที่เราสร้างขึ้นด้วยเงินไม่กี่บาท แค่เลือกโปสการ์ด เขียนข้อความ ติดสแตมป์ (ต้องเลียด้วยเพื่อความจริงใจ) เราก็สามารถเขยิบความสำพันธ์และความสำคัญของพวกเขาได้มากขึ้นแล้ว

เดินทางครั้งหน้า ผมว่าคงต้องขอที่อยู่เพื่อนๆ ไว้อีกหลายคนเลยล่ะ

Standard